چکیده

زمینه. بررسی رابطه میان فراوانی دعا، جهت‌گیری مذهبی و پریشانی روان‌شناختی، و ارزیابی قدرت تمایزگذاری این متغیرها در تفکیک افراد سالم از افراد در معرض خطر روان‌شناختی.

روش‌کار. این پژوهش از نظر روش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد همبستگی بود. جامعه آماری شامل شرکت‌کنندگانی بود که پرسشنامه‌های پژوهش را تکمیل کردند. پس از حذف 2 پرسشنامه ناقص، 300 پرسشنامه معتبر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی و با نرم‌افزار SPSS نسخه 26 انجام شد. ابزارهای مورداستفاده شامل: پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-28)، پرسشنامه دعا، پرسشنامه جهت‌گیری مذهبی و پرسشنامه تحمل پریشانی بود.

یافته‌ها. نتایج نشان داد که بین متغیرهای پژوهش (فراوانی دعا، جهت‌گیری مذهبی و پریشانی روان‌شناختی) رابطه مستقیم و معنادار وجود دارد. مهم‌تر آن که، این مؤلفه‌ها دارای قابلیت تمایزگذاری معنادار بین گروه افراد سالم و گروه در معرض خطر روان‌شناختی هستند.

نتیجه‌گیری. یافته‌ها بر اهمیت ابعاد مذهبی و معنوی در حفظ سلامت روان و تعدیل پریشانی تأکید دارد و نشان می‌دهد که رفتارهای معنوی می‌توانند به عنوان نشانگرهای مهمی در غربالگری آسیب‌پذیری‌های روان‌شناختی مورد استفاده قرار گیرند.