چکیده
زمینه. دلزدگی زناشویی و عدم تحمل پریشانی از مشکلات رایج همسران جانبازان قطع نخاع ۷۰ درصد است که می‌تواند کیفیت زندگی و روابط خانوادگی آنان را تحت تأثیر قرار دهد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر دلزدگی زناشویی و تحمل پریشانی در همسران جانبازان قطع نخاع ۷۰ درصد شهر تبریز بود.
روش کار. این پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه همسران جانبازان قطع نخاع ۷۰ درصد شهر تبریز بود. نمونه‌گیری به صورت هدفمند انجام شد و ۳۰ نفر از همسران مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره بنیاد شهید و ایثارگران انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایدهی شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت مداخله پروتکل درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (۲۰۰۳) و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) بود.
یافته‌ها. داده‌ها در بخش توصیفی با استفاده از میانگین و انحراف معیار تحلیل شد و برای آزمون فرضیه‌ها از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با نرم‌افزار SPSS-26 استفاده گردید. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر شفقت تأثیر معناداری بر کاهش دلزدگی زناشویی همسران جانبازان قطع نخاع ۷۰ درصد دارد (0.01<P). همچنین این درمان بر افزایش تحمل پریشانی همسران نیز تأثیر معناداری داشت(0.01<P).
نتیجه‌گیری. درمان مبتنی بر شفقت به طور معناداری بر دلزدگی زناشویی و تحمل پریشانی همسران جانبازان قطع نخاع ۷۰ درصد مؤثر بود. بنابراین پیشنهاد می‌شود نتایج این پژوهش مورد استفاده روانشناسان، مشاوران، درمانگران خانواده و همچنین مسئولین بنیاد شهید و ایثارگران و دیگر نهادهای مرتبط قرار گیرد.