نقش هوش معنوی و اضطراب وجودی در پیش‌بینی سلامت روان سالمندان تبریز: مطالعه‌ی همبستگی

چکیده

زمینه. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی سلامت روان بر اساس هوش معنوی و اضطراب وجودی در بین سالمندان شهر تبریز انجام پذیرفت. روش کار. طرح تحقیق در این پژوهش از نوع همبستگی چند متغیره بود. جامعه آماری متشکل از سالمندان شهر تبریز بود که نمونه مورد نظر به تعداد 66 سالمند به روش در دسترس انتخاب گردید. بعد از توضیح هدف پژوهش و کسب رضایت از شرکت‌کنندگان، پرسشنامه‌های سلامت عمومی، پرسشنامه هوش معنوی کینگ و پرسشنامه اضطراب وجودی گود جهت تکمیل در اختیار ایشان قرار گرفت. داده‌های حاصل از پرسشنامه‌ها با استفاده از روش آماری تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها. نتایج نشان داد که بین هوش معنوی و سلامت روان سالمندان رابطه مثبت و معنی‌دار وجود دارد (40/0=r و 05/0>p). اما رابطه بین اضطراب وجودی و سلامت روان سالمندان منفی و معنی‌دار بود (392/0-=r و 001/0>p). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه حاکی از این است که اضطراب وجودی (54 درصد) در مقايسه با هوش معنوی (35 درصد) نقش بیشتری در پیش‌بینی سلامت روان سالمندان شهر تبریز را دارد. نتیجه‌گیری. یافته‌های پژوهش نشان داد که اضطراب وجودی نقش مهم‌تری نسبت به هوش معنوی در پیش‌بینی سلامت روان سالمندان دارد. افزایش اضطراب وجودی با کاهش سلامت روان همراه است، در حالی که هوش معنوی با ایجاد معنا و انسجام درونی می‌تواند به بهبود سلامت روان سالمندان کمک کند. پیامدهای عملی. تقویت هوش معنوی و اجرای برنامه‌های معنا‌محور برای سالمندان می‌تواند به کاهش اضطراب وجودی و ارتقای سلامت روان آنان منجر شود. توجه به نیازها و تجارب معنوی سالمندان در برنامه‌های حمایتی و درمانی توصیه می‌شود.

کلید واژه ها: اضطراب وجودی, هوش معنوی, سلامت روان